@Wendy Mertens - 03/11/2026

Er zijn mensen die doorheen hun leven heel veel meemaken. Ze worden slecht behandeld, komen in moeilijke situaties terecht, voelen zich niet gezien, krijgen te maken met mensen die over hun grenzen gaan of bevinden zich telkens opnieuw in situaties waarin anderen hen emotioneel, fysiek, psychisch of financieel misbruiken. Wat jou overkomt, hoeft daarom niet verzonnen of ingebeeld te zijn. Je bent werkelijk bedrogen, belogen, gekwetst, afgewezen, vernederd, geïntimideerd of heel slecht behandeld geweest.
Maar er bestaat een verschil tussen wat jou overkomt en de positie die je doorheen je leven tegenover die gebeurtenissen inneemt. En precies daar wordt emotionele onvolwassenheid interessant.
Wanneer de aandacht voortdurend bij anderen ligt
Bij emotionele onvolwassenheid blijft de aandacht heel sterk gericht op wat andere mensen doen. Je partner deed dit. Je ouders deden dat. Je werkgever behandelde je verkeerd. Je ex heeft iets veroorzaakt. Je familie begrijpt je niet. Iemand heeft iets over jou gezegd. Iemand heeft jou een brief gestuurd. Iemand heeft een grens gesteld of jou ergens op aangesproken.
Wanneer je al die gebeurtenissen afzonderlijk bekijkt, lijkt dat op het eerste gezicht niet zo bijzonder. Iedereen maakt dingen mee met andere mensen. Het interessante wordt zichtbaar wanneer jouw eigen gedrag mee in beeld komt.
Stel dat je gedurende een bepaalde periode heel sterk bezig bent met iemand. Je volgt wat die persoon doet, spreekt over die persoon tegen anderen, trekt conclusies over zijn of haar intenties, vult zaken in en bouwt daar langzaam een verhaal rond. Op een bepaald moment reageert die persoon en stelt een duidelijke grens. Er komt een brief waarin vermeld wordt dat je gedrag moet stoppen. Er wordt een melding gedaan of iemand weigert nog verder met jou in gesprek te gaan.
Vanaf dat moment verschuift het hele verhaal. Niet langer wat jij gedurende die periode gedaan hebt, staat centraal. De reactie die je gekregen hebt, komt ineens centraal te staan. Jij hebt een brief gekregen. Jij wordt aangesproken. Jij voelt je bedreigd. Jij wordt lastiggevallen. Jij wordt geviseerd. Jij vindt dat de ander buiten proportie reageert.
Wanneer je dat verhaal aan iemand anders vertelt, spreek je uitgebreid over die reactie. Je toont de brief, vertelt wat erin staat, legt uit hoe je je daarbij voelde en hoe onrechtvaardig je dat vindt. Maar jouw gedrag dat eraan voorafging, krijgt veel minder plaats of verdwijnt volledig uit het verhaal. Daardoor wordt degene die oorspronkelijk op jouw gedrag reageerde, binnen jouw nieuwe verhaal degene die de problemen veroorzaakt heeft.
Wanneer jouw vermoedens feiten worden
Hetzelfde mechanisme gaat nog verder wanneer je niet eens zeker weet wie iets gedaan heeft. Je krijgt een brief, een melding of een reactie en voelt je daardoor aangevallen. Je denkt te weten wie daarachter zit. Vanaf dat moment behandel je jouw vermoeden als een feit. Je beschuldigt iemand zonder bewijzen en zonder zekerheid.
Je gevoel en de werkelijkheid beginnen door elkaar te lopen. Omdat jij je aangevallen voelt, moet er iemand zijn die jou aanvalt. Omdat jij je benadeeld voelt, moet er iemand zijn die jou bewust wil benadelen. Omdat jij iets als vijandig ervaart, wordt de ander in jouw verhaal een vijand. Wanneer die persoon vervolgens op jouw beschuldigingen reageert, heb je opnieuw een reactie die je aan je verhaal toevoegt. Zo ontstaat een keten waarin iedere volgende reactie opnieuw bevestigt wat jij zelf al dacht.
Dit gebeurt ook wanneer verschillende mensen samen met één persoon bezig zijn. Ze bespreken wat die persoon doet, zoeken informatie op, interpreteren gedrag en trekken conclusies over wat die persoon denkt of van plan is. Binnen zo'n groep bevestigen mensen elkaars interpretaties en wordt het verhaal steeds groter. De persoon over wie gesproken wordt, is daar aanvankelijk niet eens bij betrokken.
Maar wanneer die uiteindelijk reageert en een grens stelt, wordt precies die reactie gebruikt om het bestaande verhaal te bevestigen. Degene die een grens stelt, wordt lastig. Degene die reageert, veroorzaakt problemen. Degene die zegt dat het gedrag moet stoppen, wordt agressief genoemd. Degene die niet verder in discussie gaat, wil zogezegd niet luisteren.
Wanneer feedback een nieuw conflict wordt
Hetzelfde mechanisme zie je in veel minder uitgesproken situaties. Je krijgt feedback over iets wat je gedaan, geschreven of niet uitgevoerd hebt. Je bent ervan overtuigd dat die feedback niet klopt. Je legt opnieuw uit wat je bedoelde, haalt details aan, stuurt bewijzen of screenshots door en probeert aan te tonen dat je wel degelijk gedaan hebt wat gevraagd werd. De ander legt opnieuw uit waarop de feedback gebaseerd is.
Maar voor jou is het daarmee niet afgelopen. Je komt terug met nieuwe argumenten. Je wilt dat er opnieuw gekeken wordt. Je wilt aantonen dat jouw versie klopt en dat de ander erkent dat jij gelijk hebt. Op een bepaald moment zegt die persoon dat alles hierover gezegd is en dat de discussie stopt.
En opnieuw verschuift het verhaal. De oorspronkelijke feedback verdwijnt naar de achtergrond. Het nieuwe probleem wordt dat de ander niet verder met jou wil discussiëren. Jij wordt niet gehoord. Er wordt niet naar jou geluisterd. Je krijgt geen ruimte om jezelf uit te leggen. De ander wil jouw kant van het verhaal niet begrijpen.
Maar waarom moet jij aantonen dat je gelijk hebt? Waarom heb jij bevestiging nodig dat jouw versie klopt? Waarom blijf jij de verantwoordelijkheid terugleggen bij degene die jou feedback gegeven heeft? Waarom vormt het een probleem voor jou wanneer jouw uitleg niet aangenomen wordt? Het zijn precies die kleine verschuivingen die belangrijk zijn, omdat je ze gemakkelijk mist wanneer je uitsluitend naar de inhoud van het conflict kijkt.
Wanneer jouw gedrag telkens door anderen verklaard wordt
Je doet iets en iemand reageert daarop. Zodra jouw gedrag besproken wordt, volgt onmiddellijk een verklaring. "Ja, maar ik deed dat omdat hij..." "Ik reageerde zo omdat zij..." "Als die persoon dat niet gedaan had, had ik ook niet zo gereageerd."
Op het eerste gezicht leg je daarmee gewoon uit wat er gebeurd is. Maar wanneer dit voortdurend terugkomt, wordt ieder eigen gedrag verbonden aan iets wat iemand anders daarvoor gedaan heeft. Je hebt geschreven omdat iemand jou kwaad maakte. Je hebt iets gezegd omdat iemand jou provoceerde. Je hebt iemand beschuldigd omdat jij je aangevallen voelde. Je bleef doorgaan omdat anderen niet luisterden. Zo ontstaat er voor bijna ieder eigen gedrag een verklaring die uiteindelijk buiten jezelf eindigt.
Wanneer de personen veranderen, maar jouw verhaal hetzelfde blijft
Dit zie je ook in relaties. Iemand vertelt jarenlang wat een partner, ouder, kind, familielid, vriend of ex allemaal gedaan heeft. Je hoort gedetailleerd welke woorden gebruikt werden, welke fouten gemaakt werden, wat niet gegeven werd en waarom iedereen tekortgeschoten is. Wanneer het eigen gedrag ter sprake komt, verschijnt onmiddellijk de context waarin dat gedrag ontstond. Daardoor wordt het heel moeilijk om nog naar het gedrag op zichzelf te kijken.
Het wordt nog duidelijker wanneer de mensen in je leven veranderen, maar het verhaal niet. Een relatie stopt en er komt een andere. Je verandert van werkgever. Je verbreekt een vriendschap. Je krijgt ruzie met een familielid. Je krijgt problemen met iemand uit je omgeving. Je zoekt begeleiding en na verloop van tijd ontstaat ook daar een conflict.
Iedere situatie is anders. Iedere persoon heeft zijn eigen gedrag en iedere gebeurtenis heeft zijn eigen context. Toch komen telkens dezelfde uitspraken terug. "Mensen begrijpen mij niet." "Mensen luisteren niet naar mij." "Mensen beschuldigen mij." "Mensen behandelen mij verkeerd." "Mensen wijzen mij af." "Mensen zien niet hoeveel moeite ik doe." "Mensen keren zich tegen mij."
En iedere keer bestaat er opnieuw een uitgebreid verhaal waarom deze situatie anders is en waarom deze persoon werkelijk het probleem vormt. Zolang je iedere gebeurtenis afzonderlijk bekijkt, lijkt iedere verklaring aannemelijk. Daardoor blijft het terugkerende mechanisme buiten beeld.
Wanneer degene die jou begrijpt plots het probleem wordt
Ook de behoefte aan erkenning speelt hierin een grote rol. Wanneer je vertelt wat je meegemaakt hebt en iemand bevestigt dat bepaalde dingen niet correct waren, voel je je begrepen. Die persoon luistert. Die persoon ziet wat er gebeurd is. Die persoon begrijpt jouw kant van het verhaal.
Tot diezelfde persoon iets benoemt wat jij zelf gedaan hebt. Dan wordt feedback kritiek. Een correctie wordt een beschuldiging. Een grens wordt een afwijzing. Een andere kijk op de situatie wordt ervaren alsof jouw ervaringen ontkend worden. Wanneer iemand niet meegaat in jouw verklaring, ervaar je dat alsof die persoon jou niet begrijpt.
En degene die jou eerst begreep, komt uiteindelijk terecht tussen de mensen van wie jij vindt dat ze jou niet begrijpen. De persoon verandert, maar het mechanisme dat eronder zit, blijft hetzelfde.
Veel analyseren betekent niet dat je naar jezelf kijkt
Emotionele onvolwassenheid is veel subtieler dan kinderachtig gedrag. Je hoeft helemaal niet kinderachtig over te komen. Je bent intelligent, analyseert sterk, reconstrueert gebeurtenissen uitgebreid en legt precies uit wie wat wanneer gezegd heeft. Je verzamelt bewijzen en praat uren over wat er gebeurd is.
Je legt bijzonder goed uit waarom je reageerde zoals je reageerde. En precies al die uitleg zorgt ervoor dat jouw eigen gedrag buiten beeld blijft. Je vindt jezelf zelfs heel reflectief omdat je voortdurend nadenkt over gebeurtenissen. Maar bijna iedere analyse eindigt opnieuw bij wat iemand anders deed. Daar zit een belangrijk verschil tussen analyseren en werkelijk naar jezelf kijken.
Zelfs jouw excuses leggen de verantwoordelijkheid opnieuw bij de ander
Ook excuses maken dit mechanisme zichtbaar. "Het spijt me dat ik zo reageerde, maar jij maakte me echt kwaad." "Ik had dat niet mogen zeggen, maar je weet wat jij daarvoor tegen mij gezegd hebt." "Ik begrijp dat ik te ver ben gegaan, maar als jij gewoon geluisterd had..."
Het eerste gedeelte lijkt verantwoordelijkheid nemen. Maar het tweede gedeelte legt opnieuw de verklaring voor jouw gedrag bij de ander.
Hetzelfde gebeurt wanneer iemand geconfronteerd wordt met tegenstrijdigheden in zijn eigen verhaal. In plaats van bij die tegenstrijdigheden stil te staan, ontstaat er opnieuw uitleg. Er komt meer context. Er worden meer details toegevoegd. Er wordt uitgelegd waarom de situatie anders begrepen moet worden.
Het verhaal wordt steeds groter, terwijl de eigen positie nauwelijks verandert. Daarom blijven bepaalde conflicten eindeloos bestaan. Niet omdat er onvoldoende woorden zijn of omdat er nog een argument ontbreekt, maar omdat het gesprek telkens verschuift zodra jouw eigen gedrag te dichtbij komt. De inhoud verandert. Het mechanisme blijft bestaan.
Over jezelf praten is niet hetzelfde als zelfreflectie
Iemand die heel veel over zichzelf praat, is daarom niet iemand die werkelijk aan zelfreflectie doet. Je praat uren over jezelf, terwijl je voornamelijk over anderen spreekt. Over wat zij deden. Wat zij zeiden. Wat zij nalieten. Wat zij jou lieten voelen. Waarom jij door hen zo reageerde. Waarom jij door hen niet anders reageerde. Waarom jij nu met die gevolgen zit.
Zelfs jouw eigen gedrag wordt vanuit de ander verteld. Wanneer je verschillende van die situaties naast elkaar legt, wordt langzaam een patroon zichtbaar.
Het gaat niet over één gebeurtenis, één conflict of één relatie. Het gaat er ook niet over dat iemand één keer defensief reageerde of één keer iemand ten onrechte beschuldigde. Het gaat over de herhaling.
De personen wisselen. De omstandigheden wisselen. De conflicten wisselen. De verhalen wisselen. De argumenten wisselen. Maar de plaats die jij zelf in al die verhalen inneemt, verandert nauwelijks.
Jij wordt iets aangedaan. Jij wordt verkeerd begrepen. Jij wordt aangevallen. Jij wordt beschuldigd. Jij wordt afgewezen. Jij verdedigt jezelf. Jij legt uit waarom je deed wat je deed. En wanneer iemand jouw eigen gedrag binnen het geheel zichtbaar probeert te maken, wordt zelfs die persoon uiteindelijk iemand die jou in jouw ogen iets aandoet.
De slachtofferrol
Op dat punt gaat het niet meer uitsluitend over afzonderlijke dingen die je in je leven meegemaakt hebt. Dan wordt zichtbaar dat er een positie bestaat van waaruit jij naar jezelf, andere mensen, feedback, grenzen, conflicten en gebeurtenissen kijkt.
Een positie die zichzelf in stand houdt doordat je iedere nieuwe gebeurtenis vanuit dezelfde manier van denken en kijken benadert. Zelfs de weerstand tegen het zichtbaar maken van jouw eigen aandeel wordt opnieuw een onderdeel van die positie.
En die positie heeft een naam. De slachtofferrol. Het slachtofferschap.
Groeten,
Wendy Mertens
Jij wil helen en je blijft kijken naar wat de ander doet.
Elke keer dat je de ander analyseert, geef je jezelf een excuus om niet naar jezelf te kijken. En elke keer betaal jij de prijs: een nieuwe relatie die je kapotmaakt, een vriendschap die je leegzuigt, een collega die over je heen walst. Niet de ander brengt je telkens opnieuw in die situatie. Dat doe jij, via de aantrekkingskoorden die in jou actief zijn en die je niet ziet. Daar zwijgt iedereen over: de boeken over narcisme, de praatgroepen, de therapie waar je je verhaal opnieuw vertelt. Je heling start pas wanneer je die koorden leert zien en doorbreken, en de enige plek waar dat werk gebeurt, is "De Liefdesreset".
Ik wil mijn aantrekkingskoorden zien – €399 of 10 afbetalingen van €40
Hoe herken je een toxische of narcistische relatie?
Ik leg het woord "toxisch " uit in volgend artikel: https://www.wendymertensrelaties.be/nl/wat-betekent--toxisch--
Helpen grenzen tegenover een narcist of een toxisch persoon?
Nee, Ik leg het zo meer uit.
Zodra je doorhebt dat iemand toxisch gedrag vertoont, is de absolute basisregel: geen voeding geven, op geen enkele manier. Veel mensen denken ten onrechte: "Als ik er dus niet meer tegen praat, dan is het opgelost." Maar je gaat veel meer moeten doen dan dat, en dat is iets wat nergens wordt geleerd.
Veel therapeuten en coaches vertellen vandaag de dag letterlijk: "Stel maar wat grenzen, praat er niet tegen, ga zero contact en het is opgelost." Maar dat is absoluut niet waar ("No, it is not"), want op die manier krijg je het niet opgelost en blijf je er last van hebben. Er is iets helemaal anders nodig dan grenzen stellen of simpelweg niet praten.
Normale grenzen werken uitsluitend bij mensen die zelfreflectie en empathie hebben. Bij iemand met narcistische trekken werkt een grens vaak averechts en falen grenzen volledig om de volgende redenen:
- Het blijft een vorm van aandacht: Als je een grens stelt, zijn ze nog altijd te praten en ben je hen nog altijd aandacht aan het schenken.
- Het wordt gezien als een spel: Ze zien een grens als een uitdaging of een spel dat ze moeten winnen.
- Het triggert nieuw drama: Het is voor hen een bewijs dat je nog met ze bezig bent (wat op zichzelf al nieuwe "voeding" is) of het vormt een startpunt voor slachtoffergedrag, gaslighting of een nieuwe ruzie.
- De bizarre interne denkkronkels: Deze types nemen álles wat jij doet persoonlijk en maken er direct een eigen verhaal van. Stel dat je hen als familielid op straat tegenkomt, je spreekt er niet tegen en je hebt geen contact. Dan maken zij daar direct een verdraaide conclusie van, zoals: "Goh, die heeft mij vies bekeken, ah, dus hetgeen wat ik doe dat werkt, en ik moet dat voort blijven doen."
Zelfs als jij met helemaal niks bezig bent richting hen, bezitten zij zulke rare kronkels en een zo zeldzame manier van denken, dat ze in jouw absolute afwezigheid of stilte alsnog iets zien wat met hen te maken heeft. Het idee dat het effect heeft ('dat het merkt') is voor hen de reden om het destructieve gedrag juist voort te blijven zetten.
Wat zijn aantrekkingskoorden?
Om je al op weg te helpen leg ik "aantrekkingskoorden" in het algemeen zo wat uit in volgend artikel: https://www.wendymertensrelaties.be/nl/wat-is-een-aantrekkingskoord-
Er zijn 10 soorten en die leer je heel duidelijk kennen en wat er mee te doen in "De liefdesreset":
Waar start je best als je wil helen van trauma of een toxische relatie?
De liefdesreset is de plek to be. https://shop.mertenswendy.be/item/de-liefdesreset/
In De Liefdesreset ga je verder dan alles wat je al weet over narcisme, grenzen en rode vlaggen. Elke week krijg je een video en een doorlopende opdracht waarmee je jouw eigen aantrekkingskoorden zichtbaar maakt, de onbewuste patronen die bepalen wie je toelaat en in welke dynamieken je telkens opnieuw terechtkomt. Geen eindeloze analyses van de ander, wel heling in jezelf, zodat je gezonde relaties aangaat en ze ook behoudt. Je krijgt levenslange toegang tot de community en alle huidige en toekomstige content.
Relaties en trauma
Wendy Mertens is relatiebegeleider en begeleidt al 14 jaar officieel mensen bij de heling van trauma, (complexe) PTSS en narcistisch misbruik. Daarnaast heeft ze meer dan 20 jaar levenservaring met relaties en trauma. Ze is erkend ervaringsdeskundige in narcistisch misbruik en trauma en doorliep zelf de volledige heling ervan. Ze behaalde in 2011 een bachelor in de systeempsychologische richting, met specialisaties in de begeleiding van kinderen, tieners en volwassenen met of zonder handicap en in bemiddeling. Ze volgde aanvullende opleidingen in psychopathologie, criminologie, forensische psychologie en traumatologie en de impact van trauma op het lichaam. Haar werk steunt op de dynamische, gedrags-, systemische, cognitieve en humanistische psychologie, neurowetenschap en fysiologie, aangevuld met schaduwwerk en egowerk. In haar begeleiding staan de noden, grenzen, innerlijke conflicten, haar werk met aantrekkingskoorden, het verschil tussen communicatie met toxische en met gezonde mensen en het doorbreken van relatiepatronen centraal. Daarnaast heeft ze ervaring in jobbegeleiding, teambegeleiding en coördinatie en team- en timemanagement.